Lista utworów:
1. Rosa Negra no Meu Peito II
2. Ouso Dizer
3. Corazón y Hueso
4. Os Homens que eu Amei
5. Lágrima
6. Ausência
7. Fado dos 2 Pardais
8. Escrevo na Pele
9. Destino
10. Pásion
11. Fadinho do Anúncio
12. Santo e Senha
13. Prelúdio para el Año 3001
14. Viagem
Łączny czas: 51:47

Po dwóch latach życia, które – z najgorszych powodów – stanowiły zasadniczy proces uczenia się o decydującym znaczeniu, nadal jestem taki sam, choć inny. Właściwie wszystko się zmieniło. Zwłaszcza moja praca, którą jestem ja – nie ma granic.

Oto ścieżka dźwiękowa z tego okresu, w którym jest niebo i piekło, surowość i namiętność, Fado gorzkiej tęsknoty, pieśni serca i kości, czarne róże, nieobecność, łzy i odrodzenie. Muzyka Pura Vida (ścieżka dźwiękowa) to czysta muzyka, czyste nuty całkowicie wolne od zasad, ponieważ po tym, czego doświadczyłem, nie muszę już należeć do żadnego gatunku ani plemienia.

Nie mogę i nie chcę uczynić tego banalnym. Nie sądzę, że Fado jest radosne czy smutne, to Życie, Los. Tylko muzyka posiadająca tę szlachetność pozwala posługiwać się jej najbardziej symbolicznymi melodiami, tak jak malarze barwami podstawowymi wyrażają wszystko, co mają do powiedzenia ich dusze.

Dlatego mówię, że ten album zawiera muzykę fado, ale nie jest to album o fado. Pura Vida (ścieżka dźwiękowa) jest pełna luk, ostrych krawędzi, a czasem odrobiny „jedwabiu, aksamitu i wełny”. Gitara portugalska to niebo, a gitara elektryczna piekło. Poczucie tragedii jest w tym utworze oddane poprzez gitarę elektryczną.

Nie chodzi tu o bycie „popowym czy nowoczesnym”, wręcz przeciwnie. Śmiem twierdzić, że w aranżacjach Fabrizio Romano jest kinematograficzne piękno. To nie jest album, który ma znieczulać opinię publiczną. To album poszukujący „innego”, będący echem kruchości i niemożności, które wszyscy odczuwaliśmy. Mistyczny Rumi powiedział, że rana jest miejscem, przez które przenika światło.

W tym przypadku zostaniesz poproszony o usłyszenie różnicy. Piękno, siła i pokora, jakie może nam zaoferować „calvario”. Niepokój związany z możliwą ścieżką, wyrażany między innymi słowami Miguela Torgi, Tiago Torresa da Silvy i Vasco Graça Moury.