Lista utworów:
1. Morena (sefardí, trad.) 04:43
2. A Virgen mui groriosa (Cantiga de Santa María) 05:21
3. Nassam Alaina Lhawa (árabo-andalusí, trad.) 04:39
4. Pandero (M. Aranda / E. López) 04:38
5. De Santa María (Cantiga de Santa María, 13th century) 09:08
6. Chamsse Lachia (nuba kudam al-maya) 04:43
7. La galana y el mar (sefardí, trad.) 04:37
8. Gran dereit (Cantiga de Santa María) 06:14
9. Atiny naya – Solo Iman (árabo-andalusí, trad.) 02:24
10. Lluna (instr., E. López) 05:36
11. Arracha Lfatan (nuba garnati) 03:40
12. Las suegras de ahora (sefardí, trad.) 05:06
Łączny czas: 01:00:49
Projekt Al Andaluz Project powstał dzięki spotkaniu dwóch formacji muzycznych. Michael Popp, dyrektor muzyczny zespołu Estampie, znanego z innowacyjnego podejścia do muzyki średniowiecznej, od dawna krytykował powierzchowne próby jej „autentycznego” odtwarzania. Po jednym z koncertów ktoś podarował mu nagranie zespołu L’Ham de Foc z Valencia, który łączył muzykę śródziemnomorską, orientalną i średniowieczną. Zachwycony nagraniem Popp zaproponował wspólny projekt, a muzycy szybko odkryli, że łączy ich podobne podejście artystyczne. Współpraca rozwijała się podczas spotkań w Walencji i Monachium.
Efektem była premiera projektu w 2006 roku podczas festiwalu Landshuter Hofmusiktage. Koncert został nagrany i wyemitowany przez Bayerischer Rundfunk, a album zarejestrowano w klasztorze La Cartuja Monastery.
Projekt nawiązuje do współistnienia trzech wielkich kultur średniowiecza – muzułmańskiej, żydowskiej i chrześcijańskiej – które przez wieki współtworzyły bogatą tradycję muzyczną. W średniowiecznej Hiszpanii, znanej jako Al-Andalus, różne religie i kultury żyły obok siebie, inspirując się nawzajem w filozofii, nauce i sztuce. Miasta takie jak Córdoba czy Toledo były ważnymi centrami wiedzy i kultury, gdzie tłumaczono starożytne dzieła i rozwijała się nauka.
Al Andaluz Project próbuje dziś przypomnieć tę wyjątkową epokę współistnienia kultur. Łącząc dawne pieśni, różne języki i tradycje muzyczne, tworzy nową muzyczną całość – wizję tolerancji i dialogu między kulturami. Inspirowany jest m.in. słowami andaluzyjskiego poety Ibn Arabi, który pisał, że niezależnie od drogi, którą podążamy, jego religią pozostaje miłość.
